Kocaman bir kalabalığın, sıcacık bir sevginin içinde bile insan bazen kendini yapayalnız hisseder. Kendi kabuğuna çekilmek hiçbir şeyi duymamak, görmemek ister. Kapkara bir ormanda sis bulutları içinde yürüdüğümü hissediyorum, soğuk sert bi rüzgar esiyor iliklerime kadar işliyor ve o ses.. o şiddetli ses tıpkı çocuğunu kaybeden bir annenin çığlığı gibi öten rüzgar sesi beynimin için de dolanıp her hücremi bir bir öldürüp geçiyor ve ben hala nereye olduğunu bilmeden yürüyorum. Ortalık alacakaranlık ve bi daha güneş doğmayacak hissine kapılmış kendi yarattığım boşluğu yıkmaya çalışıyorum, ağaç dalları yoluma eşlik eder gibi yada beni takip eder gibi gölgeler bırakarak yanımdan geçiyor. İçim dışım bütün benliğim buz gibi.. Düşüncelerim hislerim bile artık donmaya başladı tıpkı parmaklarım gibi onlarında soğuktan hissini kaybediyorum. Ağır ağır benliğimi kaybediyorum..