İçsel

Beni boşverin ben sizden değilim olmakta istemiyorum.. Her sabah Güneş'in doğuşunun verdiği huzurla içi mutluluk dolan, her akşam gün batımına karşı hüzünlü bir şekilde kahvesini içen biriyim, basit sıradan hayatımda aslında hiçte sıradan olmayan düşünceler içerisindeyim. Kimselere anlatmak gelmiyor içimden mesela bir çocuğun yüzündeki gülümsemenin beni mutluluktan ağlatacak kadar sevindirmesini kim anlayabilir ki yada uzun zamandır dinlemediğim bir şarkıyı yıllar sonra dinlediğimde bana o acıları o mutlulukları tekrar her hücreme kadar yaşattığını nasıl kanıtlayabilirim ki. Her gün koşuşturma içinde yürüdüğünüz yoldaki kaldırım taşları arasından sıyrılıp büyüyen çiçeğin kim farkında yada o yoldan defalarca geçmiş bir insanın hiç o yoldaki insanların gözlerinin içine bakıp onların hayatına bir saniyede olsa dahil olmayı kim biliyor, o bir saniye de acısı mı var, sevinci mi, heyecanı mı yada beklediği mi var anlamaya çalışmanın verdiği hırsı kim hissediyor ama en önemlisi insan olmanın yaşamanın verdiği çıldırasıya umudun kim farkında hangimiz bunu hissediyoruz. Düşünsenize yaşıyorsunuz hala kalbiniz kan pompalıyor ama sizin daha önemli işleriniz var mesela bir çiçekle konuşmaktan daha önemli işleriniz var yada bir kitabın kokusundan mutlu olmaktan başka daha önemli işleriniz var, sebepsiz yere gülmekten daha mı önemli yaptığınız işler, yaşlı bir insanın elini tutup onun hayatına dair, yaşanmışlıklarına dair izler taşıyan gözlerine bakıp sıcacık gülümsemekten daha önemli işleriniz var.. Dediğim gibi beni boşverin ben sizden değilim olmakta istemiyorum. Beni anlamaya çalışmayın çünkü size yardım etmeyeceğim beni anlayan zaten gözlerime farklı bakıyor siz o çok önemli işlerinizi yapmaya devam edin.. Beni boşverin.