Ne umutlar sığdırdım küçücük zamanlar içerisine.. Ne hayaller kurdum hiç haberi olmayan gelmeyenime, ne gelecekler yazdım rüyalarım da kimse bilmez.. Saçlarım beyazlamış, yüzüm kırışmış, ellerim buruş buruş olmuş rüyalarımda, geceleri yıllarca yaşayıp, sabahları onsuzluğa uyanmaya alıştım. Alıştım alışmasına ama geceleri çok yaşlandım, ömrümden ömür gitti, onun ömrünü rüyalarımda ömrüme katarken. Şimdi unutmuş gibi yapıyorum, hiç acı çekmemiş, onun için ağlamamış, onun için yaşlanmamış gibi görüp geçiyorum artık hayal de kurmuyorum. Rüyalarımda çok yaşlanmışım ama beni gençliğime getiricek kimse yok.. O yok, ben yokum hiç olmadık ki zaten. Mutluluğa sanki bu sefer daha yakındım, en azından boğazımdaki düğümden daha yakındım her gece.. Ve ben yine her gece onu hatırlıyorum. Beni çok yordun senden çoktan gittim ama rüyalarım seni bırakmıyor.